Visionist Safe

(12 października 2015)

Gdy już przyjąłem do wiadomości, że grime to nie tylko rapsy, ale przede wszystkim charakterystyczne produkcje, tak bardzo oparte na rytmie, pojawia się Louis Carnell i po raz kolejny burzy mój światopogląd. Visionist podobno jest grime'em. Podobno, bo choć jest tak kategoryzowany tu i ówdzie, jego muzyka w znacznej mierze opiera się na ambientowych pętlach, strzępkach odgłosów, przestrzennych dźwiękach syntezatorów, a nie na bitach, które, choć gdzieniegdzie występują, nigdy nie grają pierwszych skrzypiec. Trudno rozmawiać o pojedynczych utworach – są one do siebie bardzo podobne i nie wyobrażam sobie słuchania ich w oderwaniu od całości. A ta skupia się na budowaniu specyficznego, kontemplacyjnego, ale nie do końca określonego nastroju. Nie ma do czego potańczyć, ciężko na czymś zawiesić ucho, ale w tworzeniu własnego środowiska utkanego z dźwięków Safe radzi sobie świetnie. Bardziej powściągliwy niż Lotic, ale nie tak bezpłciowy jak M.E.S.H, Visionist lokuje się obecnie w czołówce producentów poszukującej, abstrakcyjnej elektroniki. –A.Barszczak