INNE - FORUM

• To o re-hype chodziło, odnoszę wrażenie. Jak zrobią cos takiego Loveless, będę pierwszym który skomentuje: Sroveless. Żartowałem oczywiście. O kurwa, ale brudny się czuje. Oż kurwa.
  szczur (1 października 2008)
• > ale ze co? no że dlaczego srin sre sraeroplane srover sre srea
  kopernik był niemcem (1 października 2008)
• >>Nie ogarniam słabości In The Aeroplane Over The Sea ale ze co?
  on (1 października 2008)
• Loveless GENIALNE. Nie ogarniam słabości In The Aeroplane Over The Sea
  PKS (1 października 2008)
• Stary, zbytnio Cię lubię, by starać zrozumieć. Ech. Och. Ach. Ech. Kacpr twierdzi że klasyka, więc Twilight Twilight Singers. Eggzaltacja. Emocjonalny camp, zdaje się, charakterystyczny dla Dulliego.
  szczur (1 października 2008)
• "Loveless" - kompozycje bardzo dobre (z tego, co pamiętam), ale płyta mnie odrzuca i chyba nigdy nie przesłuchałem jej świadomie w całości i to mi się raczej nie zdarzy w najbliższym czasie. Wiem, że brzmienie tej płyty stanowi o jej wyjątkowości, ale mnie ono nie rusza - powiem więcej, ono mnie wkurwia. Gdybyś miał przesłuchać podobno zajebistą płytę, ale ze słabo nastrojonego radia, to byś nie chciał, no nie? No więc ja mam tak z tą płytą. Nawet jeśli nad zakłóceniami we wspomnianym radiu ktoś będzie pracował, by brzmiały tak, a nie inaczej to i tak nie będę chciał tego słuchać. Wiecie, ja słucham piosenek, a jeśli muszę się przedzierać przez godzinę przez jakieś warstwy efektów po to, by usłyszeć z jakich akordów i melodii składa się utwór, to mnie to nie bawi. Chociaż ja w ogóle uważam, że jak ktoś ma do dyspozycji tylko piosenki, to niech nie leci w chuja tylko po prostu je zagra, a nie bawi się w jakie efekty. Dlatego będę słuchał tej płyty w wersji Japancakes - niby to nie oryginał, ale słucha się przyjemniej. Aha, z podobnych powodów niezbyt lubię "Daydream Nation".
  Twój Stary (1 października 2008)
• loveless przede wszystkim większość z bowiego druga płyta wire remain in light
  aki kurvismaki (30 września 2008)
• Kind Of Blue, sorry Davis
  Olo (30 września 2008)
• loveless - sory kevin ale odpadam przy polowie plyty, dalej sie nie zmuszam
  tp (30 września 2008)
• ja też nie rozumiem posta założycielskiego - bo prowadzi do sprzeczności: z jakiej racji mam cenić płytę, której nie lubię słuchać "no jak ma zachwycać skoro nie zachwyca" i o tym jest ten wątek coś ogólnie wyniesione na cokół, ale malutcy nie są tym zachwyceni i dla świętego spokoju mówią, że OK, fajne, klasyka itd
  Olo (30 września 2008)
• ja też nie rozumiem posta założycielskiego - bo prowadzi do sprzeczności: z jakiej racji mam cenić płytę, której nie lubię słuchać? Możemy mówić o snobiźmie - tyle, że ja mam wrażenie, że snobi to ludzie, którym zabrakło wrażliwości, a chcą uchodzić za "znawców". A White Light to kiedyś nawet sprawiał mi przyjemność, zwłaszcza z powodu Sister Ray, który bardzo mi się podobał w zimnofalowej wersji Joy Division.
  Andrzej (30 września 2008)
• Merfolk, 30/9/2008 19:19 klasyczna w sensie, że ma wyrobioną 'jakąś tam' wysoką pozycję (przynajmniej tutaj) idąc tym tropem to zapomniałem dodać jeszcze 2 płyt a mianowicie: 'loveless' - to nie jest tak, że jej nie lubię i że dissuję ją dla samego dissu. ogolnie dla mnie jest to płyta z momentami przy których doznaję, czasem nawet bardzo (takie 'sometimes' np.) ale całościowo męczy + zawsze kiedy pomyślę o niej w kontekście płyty wszech czsów (często jest tu tak przedstawiana) to włącza mi się wewnętrzne ble. 'blueberry boat' - w tym miejscu wytrę sobie mordę borysem trochę "Są granice, których przekroczyć nie wolno. Wybaczcie powrót do skojarzeń kulinarnych, ale słuchanie De-Loused In The Comatorium chwilami przypomina delektowanie się strawą przyrządzoną według receptury zmieszania wszystkich spiżarnianych składników w ogromnym, beczkowatym garze. Parówki cielęce, szarlotka, rosół z kury, majonez, dżem z jeżyn (niskosłodzony!), mocno wysmażony bekon, niedokończony omlet z czekoladą, prażonym jabłkiem i rodzynkami z przedwczoraj, ogórki kiszone, kopytka. Starczy? Teoretycznie sposób ten zakłada wariackie eksperymentowanie ze smakami w celu urozmaicenia konfiguracji codziennego menu. Jednak pamiętajmy, dlaczego sałatka grecka tak wymiata. Bo ktoś kurwa pomyślał dlaczego jedno łączyć z drugim, dlaczego jedno do drugiego pasuje i dobrze się przegryza. Inaczej "kreatywność" kucharza prosi o osobną nazwę. Jeśli wpakujemy na talerz dowolne składniki w dowolnych proporcjach, to zaiste, jest to "ciężkie w odbiorze". Pokażcie mi żołądek, który bez szwanku przetrzymałby opisaną próbę. To musiałby być jakiś żołądek wszechczasów chyba. " no i właśnie dla mnie blueberry boat jest taką płytą - przekombinowaną, absolutnie nieprzyswajalą. koniec przydługiego wywodu
  ojdana (30 września 2008)
• atrasznie london calling jednak nie-jakby podoba wam sie to naprawde? mocarnie ?
  luk (30 września 2008)
• no nyc ghosts and flowers to też nie jakiś wielki klasyk
  Merfolk (30 września 2008)
• T A L K T A L K
  Barry Burns (30 września 2008)
• White Light to faktycznie ciężka płyta, ale nie tak kultowa jak jedynka VA
  Olo (30 września 2008)
• to macie kilka linków: http://www.porcys.com/Others.aspx?id=61 http://porcys.com/Forum.aspx?id=1319 (tu jakieś zalążki się pojawiły. nie twierdzę, że tożsamy wątek) http://porcys.com/Forum.aspx?id=3515 na logikę biorąc, to powinny być mocno podobne niech będzie velvet underground - white light. przepraszam.
  17 (30 września 2008)
• 17, 30/9/2008 18:54 wymień płytę, która jest uznawana za klasyczną (zajebistą, przełomową itp itd) jednak tobie, słuchanie jej nie sprawia przyjemności, tudzież nie słyszysz w niej nic odkrywczego. jaśniej?
  ojdana (30 września 2008)
• mam problem z interpretacją posta założycielskiego. –17, 30/9/2008 18:54 no wiesz, wszyscy mówią płyta klasyczna ale nikt jej de facto nie zna, nie słucha i słuchać nie ma zamiaru, bo go rzecz przerasta albo mu sie po prostu nie podoba
  Olo (30 września 2008)
• spiderland nyc ghosts and flowers
  ojdana (30 września 2008)
• mam problem z interpretacją posta założycielskiego.
  17 (30 września 2008)
• marquee moon
  luk (30 września 2008)